Mbrëmë u bënë plot 37 vjet, nga ajo natë e ftohtë dimri e 17 janarit të vitit 1982, kur u vranë mizorisht në pritë, veprimtarët e shquar të çështjes kombëtare, vëllezërit Jusuf e Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka.
Që nga ajo natë e trishtë për kombin shqiptar e 17 janarit ’82, nuk mund t’i harrojmë kurrë dhe i kujtojmë gjithmonë me pietet të lartë, veprimtarët e shquar të çështjes kombëtare, vëllezërit Jusuf e Bardhosh Gërvalla, dhe Kadri Zeka, të vrarë nga shërbimi sekret i regjimit jugosllav më 17 janar 1982 në Shtutgart, të Gjermanisë. I përpiu errësira e djajve, për të jetuar prore në dritën e popullit.
Jusuf Gërvalla, ishte një intelektual i pashembullt i kohës së tij. Një njeri unifikues e iluminues që siç tregojnë ata që patën rastin ta njohin, të bënte për vete dhe të jepte argumente pa replikë kur elaboronte çështjen kombëtare dhe shtypjen e popullit shqiptar nën Jugosllavinë e atëhershme. Thuhet se kur e dëgjonin duke folur Jusufin, madje edhe të luhaturit dhe skeptikët nga rradhët e shqiptarëve në ish- Jugosllavi të cilët në një farë forme ishin akomoduar në “mirëqenien” jugosllave, ua hapte sytë duke i orientuar drejtë në rrugën pa zigzage të atdhedashurisë. Ishte edhe artist i rrallë me një krijimtari letrare e muzikore që edhe sot të emocionon e frymëzon dhe na e ndrit e nxit shpirtin e mendjen.
Njerëz si Jusufi rrallë lindin, erudit e intelektual frymëzues që s’u trembet syri dhe pikërisht ky i dha një domethënie të re intelektualit shqiptar, që krijon e frymëzon, vepron e organizohet, drejt një vetëdijeje më të lartë shoqërore e kombëtare. Drejt një vetëdijeje që e përparon dhe e përafron një popull të robëruar me lirinë.
Ky profil intelektuali u futi frikën në palcë okupatorëve serbo-jugosllavë, andaj me patjetër duhej eliminuar. Fat i kobshëm për vëllaun e tij të ri, Bardhoshin dhe mikun e çështjes, Kadri Zekën që qëlluan me të kur hasën në djajt e errësirës në natën e 17 janarit 1982 në një lagje të Shtutgartit në Gjermani ku kishin gjetur strehim politik.
Vrasja e tyre kishte për qëllim ta godiste përpjekjen e popullit shqiptar për t’u organizuar, e për t’iu kundërvënë një Jugosllavie të dominuar nga Serbia pushtuese, që rëndonte mbi trungun e shqiptarëve të okupuar. Por, rënia e tyre, siç edhe do e dëshmojë koha, vetëm sa i përbashkoi shqiptarët edhe më shumë, vetëm sa i orientoi ata edhe më drejtë, dhe vetëm sa ua shpejtoi atyre luftën drejt lirisë.
Shembëlltyra e Jusufit me shokë që rrezatonin me vizionin unifikues, arritën t’i bashkojnë shqiptarët që po kërkonin lirinë, dhe kjo trembi regjimin, që nuk i donte shqiptarët të lirë.
Pra, rënia e tyre, mllefin e popullit e shndërroi në motivim. Duke pasur para syve si fanar, guximin e shembëlltyrën e Jusufit me shokë dhe duke pasur mbi kokë rrezet iluminuese të tyre – sikur rrezet e diellit që japin jetë e vullnet për të përparuar, likuidimi i tyre ishte tejet inkurajues për popullin duke i konsoliduar e përbashkuar shqiptarët edhe më shumë, duke i orientuar ata edhe më drejtë dhe duke i bërë edhe më të palëkundur në luftën drejt lirisë.
Jusuf e Bardhosh Gërvalla me Kadri Zekën, përulemi prore para veprës e shembëlltyrës tuaj. E përjetshme qoftë lavdia për ju. /©Kabllogrami/